Jak może wyglądać opieka nad chorym z niewydolnością serca?

Amerykańscy naukowcy udzielają odpowiedzi na te pytania w publikacji „online first” w serwisie „JAMA Internal Medicine”.

Uczeni przeprowadzili badanie porównujące skuteczność standardowego systemu opieki do bardziej złożonego, w który jest zaangażowany zespół złożony z kardiologa, psychiatry, lekarza podstawowej opieki zdrowotnej i pielęgniarki (jako koordynatora). Dodatkowo stosowano takie elementy jak domowy tele-monitoring oraz działania ukierunkowane na wykrycie i leczenie depresji.

W okresie maj 2009 – czerwiec 2011 badaniem objęto 392 chorych z niewydolnością serca, którzy w kwestionariuszu Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire (KCCQ) uzyskali mniej niż 60 pkt., co oznacza duże zaawansowanie objawów choroby i upośledzenie codziennej aktywności i jakości życia. Populację chorych losowo podzielono na 2 grupy – pierwsza była objęta standardowym systemem opieki (n=197), druga „złożonym” (n=187). Jako pierwszorzędowy punkt końcowy określono zmianę wyniku kwestionariusza o 5 punktów w stosunku do wyjściowej punktacji sprzed 1 roku.

Co ciekawe, po roku uzyskano podobny stopień poprawy jakości życia mierzony punktacją uzyskaną w kwestionariuszu KCCQ (13,5 pkt. w obydwu grupach). Zaobserwowano jednak mniejszy odsetek zgonów w grupie chorych objętej „złożoną” opieką w porównaniu z pozostałymi chorymi (4,3 proc. vs. 9,6 proc., p=0,04). W okresie jednorocznej obserwacji odsetek hospitalizacji był podobny w obu grupach (29,4 proc. vs. 29,9 proc.).

Źródło: JAMA Intern Med. Published online March 30, 2015. doi:10.1001/jamainternmed.2015.0315