Inkretyna kontra pochodna sulfynylomocznika

Pochodne sulfynylomocznika dodane do metforminy poprawiają kontrolę glikemii w cukrzycy typu 2. Leki te mogą jednak wywołać epizody hipoglikemii oraz wzrost masy ciała. Autorzy badania postanowili porównać linagliptynę – inhibitor peptydazy dipeptydylowej IV z glimepirydem – popularną pochodną sulfynylomocznika. Pacjenci z cukrzycą typu 2 i hemoglobiną glikowaną (HbA1c) na poziomie 6,5-10 proc. leczeni metforminą zostali w sposób zrandomizowany przydzieleni do grupy otrzymującej dodatkowo 5mg linagliptyny (n=777) lub do grupy otrzymującej dodatkowo 1-4mg glimepirydu. Pierwszoliniowym punktem końcowym badania była zmiana wartości HbA1C w ciągu 104 tygodni leczenia. Redukcja dostosowanej średniej wartości HbA1C była podobna w obu grupach i  wyniosła -0,16 oraz -0,36 odpowiednio dla linagliptyny i glimepirydu. W grupie z linagliptyną odnotowano mniej epizodów hipoglikemii (58[7 proc.] vs 280[36 proc.]) oraz ciężkiej hipoglikemii (1[<1 proc.] vs 12 [2 proc.]) w porównaniu z grupą z glimepirydem. Leczenie linagliptyną było zwiane z mniejszą liczbą zdarzeń sercowo-naczyniowych (12 vs 26 pacjentów).

Źródło: Lancet 2012; 380:475-83.