Informacje o zatrudnieniu cywilnoprawnym

Nowy obowiązek został nałożony przez ustawę o działalności leczniczej. Dotyczy informacji o liczbie osób, które wykonują zawód medyczny na podstawie umów cywilnoprawnych albo jako praktykę zawodową, z którą podmiot leczniczy zawarł umowę cywilnoprawną. Do osób wykonujących zawód medyczny, oprócz lekarzy, pielęgniarek i położnych, zalicza się również inne osoby uprawnione do udzielania świadczeń zdrowotnych (diagności laboratoryjni, ratownicy medyczni, felczerzy i technicy dentystyczni), a także osoby legitymujące się nabyciem fachowych kwalifikacji do ich udzielania (asystentki i higienistki dentystyczne, dietetycy, fizjoterapeuci, logopedzi, masażyści, opiekunowie medyczni, ortoptyści, protetycy słuchu, psychoterapeuci, technicy elektroradiologii, technicy ortopedzi, terapeuci zajęciowi itp.).

Informację należy przekazywać Państwowej Inspekcji Pracy oraz właściwym organom samorządu zawodów medycznych. Ponieważ ustawa nie precyzuje, którym organom inspekcji należy przekazywać informację, może być ona przekazana Głównemu Inspektorowi Pracy, okręgowym inspektorom pracy albo inspektorom pracy działającym w ramach właściwości terytorialnej okręgowego inspektoratu. Właściwymi organami samorządu zawodów medycznych są właściwe terytorialnie okręgowe rady lekarskie oraz okręgowe rady pielęgniarek i położnych, a także Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych. Ponieważ przepis nie określa, w jakiej formie informacja ma zostać przekazana, należy przyjąć, że można ją przekazać w dowolnej formie, także drogą elektroniczną lub telefoniczną.

Informacja jest przekazywana w celu monitorowania przestrzegania przepisów prawa pracy. Przepisy te odnoszą się do osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych w dwóch aspektach. Po pierwsze, osobom tym należy zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki pracy, tak jak pracownikom. Po drugie, osoby te powinny zostać zatrudnione jako pracownicy, jeżeli wykonują pracę w warunkach odpowiadających stosunkowi pracy. Oba aspekty podlegają kontroli i nadzorowi Państwowej Inspekcji Pracy, która może nakazywać usunięcie stwierdzonych uchybień lub zaprzestanie działalności zagrażającej życiu lub zdrowiu osób zatrudnionych, występować z pozwami o ustalenie istnienia stosunku pracy, a także nakładać grzywny za wykroczenia w tym zakresie.

Chociaż ustawa o działalności leczniczej nie określa sankcji za nieprzekazanie informacji, sankcja taka została przewidziana w Kodeksie pracy. Kto utrudnia działalność organu Państwowej Inspekcji Pracy, a w szczególności nie udziela informacji niezbędnych do wykonywania jej zadań, podlega karze grzywny od 1000 do 30 000 zł.

PODSTAWA PRAWNA
1) art. 17 ust. 4 ustawy o działalności leczniczej;
2) art. 10 ust. 1 pkt 1 i 11 oraz art. 11 pkt 1 i 5 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy;
3) art. 22 § 1(1), art. 281 pkt 1, art. 283 § 1 i § 2 pkt 8 oraz art. 304 § 1 Kodeksu pracy.