• powinowactwo do receptora GKS związane z siłą działania leku,
• stopień wiązania z białkami osocza,
• całkowity klirens systemowy,
• objętość dystrybucji,
• lipofilność,
• biodostępność.

Terapia dostosowana do potrzeb

Donosowe glikokortykosteroidy, jako preparaty bardzo nowoczesne i bezpieczne, nie tylko usuwają objawy alergiczne, ale też powstrzymują proces zapalny oraz zmniejszają ryzyko powikłań. Leki przeciwhistaminowe nadal zajmują bardzo ważne miejsce w leczeniu schorzeń alergicznych błony śluzowej nosa, jednak to miejscowo działające glikokortykosteroidy są obecnie uznawane za podstawę terapii alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa (inaczej: alergicznego nieżytu nosa, ANN).

Donosowe GKS można zalecać jako leki pierwszego rzutu zamiast doustnych leków przeciwhistaminowych, niezależnie od postaci ANN u dorosłych i dzieci. Jeśli jednak takie są preferencje pacjenta, lekiem pierwszego wyboru może być doustny lek przeciwhistaminowy. Dalej — zgodnie z zaleceniami — znajdują się leki antyleukotrienowe i kromony. „Nie można też zapominać o swoistej immunoterapii, ale to jest narzędzie terapeutyczne zarezerwowane dla alergologów, niestety, niedostatecznie wykorzystywane w Polsce. Warto pamiętać, że to jest jedyna metoda, która zmienia naturalny bieg choroby. Wszystkie inne metody pomagają pacjentowi — znoszą objawy, likwidują stan zapalny — ale nie zmieniają naturalnego biegu choroby” — mówi prof. Samoliński.

Najnowszą generację GKS stanowią furoiniany. Charakteryzuje je bardzo wysoki profil bezpieczeństwa. Uważa się, że mniej niż 1 proc. leku wchłania się i działa ogólnoustrojowo. Ich przedstawiciele to furoinian mometazonu i furoinian flutykazonu.

„Steroidy z tej grupy zapewniają znakomite bezpieczeństwo dzięki bardzo niskiemu wchłanianiu przez błonę śluzową, bardzo dobry metabolizm wątrobowy, niską biodostępność. Pozwalają uniknąć wpływu na oś przysadkowo-nadnerczową i prawie w ogóle nie dają działania ogólnoustrojowego. Są świetnie wychwytywane przez błony lipidowe nabłonka, zapewniają dobrą retencję tkankową, wysoką selektywność wobec receptora GKS, do tego bardzo dobry czas działania” — wyjaśnia prof. Samoliński.