Europejskie różnice w leczeniu raka piersi starszych kobiet

Badanie uwzględniło prawie 120 tys. pacjentek z chorobą w I, II i III fazie bez przerzutów, z Belgii, Holandii, Polski, Portugalii i Wielkiej Brytanii.

Okazało się, że zależnie od kraju i stadium choroby leczenie chirurgiczne, hormonalne i chemioterapia stosowane są z inną częstością. Na przykład zabieg chirurgiczny w leczeniu III stadium nowotworu jest najczęściej stosowany w Belgii - w 85 proc. przypadków, w Holandii w 72 proc. a najrzadziej w Irlandii - tylko w 63 proc.

Hormonoterapia adjuwantowa w leczeniu raka piersi w I stadium jest stosowana tylko w 21 proc. przypadków w Holandii, a w Irlandii, Belgii, Portugalii i w Polsce - w 82 do 88 proc. przypadków.

Z kolei chemioterapia w leczeniu wszystkich stadiów jest najrzadziej wykorzystywana w Holandii. W terapii choroby w III fazie stosuje się ją w tym kraju tylko w 9 proc. przypadków, w Irlandii odsetek ten wynosi 26 proc., w Belgii - 30, w Portugalii 58, a w Polsce aż 78 proc.

Uczeni opracowują jeszcze zdobyte dane, aby sprawdzić, jak różnice w leczeniu wpływają na przeżywalność. Uzyskane już, wstępne wyniki dotyczące Irlandii, Belgii i Holandii pokazały, że kobiety z rakiem piersi w II i III fazie częściej przeżywają 5 lat w Irlandii i Belgii niż Holandii.

Skąd te rozbieżności? Autorzy tłumaczą to brakiem dostatecznej ilości informacji na temat leczenia starszych kobiet. Jak podają, 40 proc. chorych to pacjentki po 65. roku życia, a odsetek ten będzie rósł razem ze starzeniem się populacji. Tymczasem w większości badań uczestniczą młode osoby.

"Starszych pacjentek nie da się porównać z młodymi, ponieważ często cierpią także na inne choroby oprócz raka piersi. Dotyczy je też wyższe ryzyko komplikacji po zabiegu chirurgicznym i częściej dotykają je skutki uboczne terapii hormonalnej i chemioterapii" - tłumaczy dr Marloes Derks z Uniwersytetu w Lejdzie.

Według badaczy informacje, jakie uzyskali można wykorzystać do ulepszenia terapeutycznych procedur. Proponują też szersze działania - mówią o potrzebie większej liczby badań obserwacyjnych uwzględniających obszerne rejestry chorych, o poprawie jakości tych rejestrów, o europejskiej współpracy i wymianie informacji oraz o badaniach klinicznych z udziałem starszych kobiet.