Coraz więcej mężczyzn cierpi na bigoreksję

Początków dysmorfii mięśniowej, inaczej bigoreksji należy poszukiwać pod koniec okresu dojrzewania. Zaburzenie często dotyka panów rzeczywiście wątłych w dzieciństwie, mających problemy z funkcjonowaniem w grupie rówieśniczej lub zaburzone relacje z rodziną. Może współistnieć z zaburzeniami depresyjnymi.

„Mężczyźni, którzy cierpią na bigoreksję, myślą, że są chudzi, cherlawi, wątli i mają znacznie za mało masy mięśniowej. W rezultacie ćwiczą ponad miarę i bardzo dużo czasu spędzają na siłowni. Ponieważ jest to coś patologicznego, to mimo że tych mięśni coraz więcej przyrasta, ogląd własnego ciała się nie zmienia" – mówi agencji informacyjnej Newseria Lifestyle Dorota Nowocin, psycholog z Centrum Probalans.

Zachowania kompulsywne bigorektyków przejawiają się również w kupowaniu wielu, często bardzo kosztownych suplementów wspomagających budowę masy mięśniowej, skrupulatnym przestrzeganiu diety, a w skrajnych przypadkach stosowaniu niedozwolonych substancji stymulujących.

Nadmierne zaabsorbowanie własnym wyglądem w bigoreksji prowadzi do pogorszenia funkcjonowania na innych polach życia: rodzinnym, społecznym i zawodowym. Osoba cierpiąca na dysmorfię mięśniową, podporządkowuje swój plan dnia ćwiczeniom i często rezygnuje z zajęć, które wymagają skrócenia treningu.
Według najnowszych badań, objawy bigoreksji obserwuje się u co najmniej 10 proc. osób intensywnie ćwiczących na siłowni. Zaburzenie to jest często związana z depresją i może mieć poważne konsekwencje dla zdrowia fizycznego oraz psychospołecznego. Główną metodą leczenia jest psychoterapia, a w skrajnych przypadkach farmakoterapia.