Ból dławicowy a koronarografia

Bóle dławicowe zamostkowe, szczególnie potwierdzone dodatnim testem wysiłkowym, albo bóle dławicowe z towarzyszącymi w czasie bólu zmianami w EKG są klasycznym wskazaniem do koronarografii. Blok lewej odnogi pęczka Hisa był od lat wiązany z chorobą wieńcową i często traktowany wręcz jako wskazanie do koronarografii, zwłaszcza u chorych z typowymi bólami wysiłkowymi.
U niektórych osób, częściej u kobiet, intermitujący blok lewej odnogi pęczka Hisa może występować bez angiograficznych objawów choroby wieńcowej, a dolegliwości towarzyszące blokowi są niecharakterystyczne. Bóle przypominają bóle dławicowe, ale nie mają ścisłego związku z wysiłkiem, trwają znacznie dłużej w porównaniu z klasycznymi bólami wieńcowymi i często pojawiają się lub wręcz ustępują po pojawieniu się bloku odnogi.
Blok lewej odnogi pęczka Hisa stanowi nieprawidłowość elektrofizjologiczną, powodując asynchronię skurczu mięśnia sercowego. Zarówno ostro powstający blok lewej odnogi pęczka Hisa, jak i utrwalony blok lewej odnogi, nawet bez zmian w tętnicach wieńcowych może wyzwalać proces remodelingu komory, prowadząc do jej rozstrzeni i upośledzenia kurczliwości ze spadkiem frakcji wyrzucania.
Badania scyntygraficzne serca pacjentów z blokiem lewej odnogi bez współistniejących zmian naczyniowych wykazują upośledzenie perfuzji ściany przedniej i przegrody bez uzasadnienia w koronarografii. U chorych z kardiomiopatią rozstrzeniową blokowi lewej odnogi towarzyszy progresja rozstrzeni komory i niedomykalności zastawki mitralnej. Nie jest jednoznaczne, czy blok lewej odnogi jest przyczyną, czy następstwem rozstrzeni komory.