Algorytm QDScore przewidzi cukrzycę

Algorytm QDScore opracowany został w badaniu prospektywnym, do którego włączono 2 540 753 pacjentów z całej Anglii i Walii. Następnie sprawdzono skuteczność oceny ryzyka 10-letniej zachorowalności na cukrzycę typu 2 w grupie 1 232 832 osób. Obie grupy pacjentów były w wieku od 25 do 79 lat, ze średnią wartością 41 lat, zróżnicowane pod względem etnicznym i równo podzielone w kwestii płci.

Pierwotnym punktem końcowym w badaniu była diagnoza cukrzycy typu 2 w obserwacji 10-letniej. Do zmiennych, które uwzględnia QDScore zostały włączone niezależne czynniki ryzyka cukrzycy typu 2, jak wiek, body mass index (BMI), wywiad rodzinny, nikotynizm, nadciśnienie, stosowanie kortykosteroidów, zdiagnozowana choroba sercowo-naczyniowa, status socjalny oraz przynależność etniczna.

Całkowita zachorowalność na cukrzycę wyniosła 4,13 na 1000 osobolat wśród kobiet i 5,31 na 1000 osobolat w grupie mężczyzn. Pomijana we wcześniejszych tego typu badaniach przynależność do rasy była istotnym czynnikiem ryzyka wystąpienia cukrzycy typu 2. Nie bez znaczenia był też uwzględniony w skali Townsend status materialny.

Profesor Julia Hippisley-Cox wraz ze swoim zespołem przeprowadziła także weryfikację i ocenę działania QDScore. Wykazana w niej wysoka korelacja pomiędzy przewidywanym i obserwowanym ryzykiem sięgnęła 97%.

Algorytm QDScore okazał się być narzędziem skryningowym, które przewyższa dotychczas dostępne metody oceny ryzyka zachorowania na cukrzycę. Uwzględnia on nierozważane wcześniej czynniki ryzyka i został opracowany w oparciu o bardzo liczną i zróżnicowaną grupę pacjentów.

Wykorzystanie QDScore w skomputeryzowanym systemie dokumentacji w podstawowej opiece zdrowotnej nie zwiększa obłożenia pracą lekarza, a pozwala na identyfikację wszystkich pacjentów, u których istnieje ryzyko zachorowania na cukrzycę. Osoby te mogą odnieść istotne korzyści z wczesnego rozpoczęcia pierwotnej prewencji (prewencji czynników ryzyka).

Kalkulator wykorzystujący QDScore dostępny jest na stronie www.qdscore.org

Źródło BMJ 2009; 338:b880; doi:10.1136/bmj.b880