Wstępne leczenie napadowego migotania przedsionków

Naukowcy z ośrodków m.in. z Danii i Szwecji przeprowadzili zrandomizowane badanie kliniczne, do którego włączyli 294 osoby z napadowym migotaniem przedsionków, którzy nie mieli stosowanych leków antyarytmicznych.  Pacjenci jako leczenie wstępne mieli wykonaną ablacje o częstotliwości radiowej (n=146) lub podano im leki antyarytmiczne klasy IC lub klasy III (n=148). Obserwacja pacjentów obejmowała 7-dniowe badanie monitorem Holtera w 3, 6, 12, 18 i 24 miesiącu.

Pierwszoliniowym punktem  końcowym badania był:  odsetek czasu trwania migotania przedsionków odnotowany na monitorze Holtera podczas jednego badania oraz podczas wszystkich badań (obciążenie zbiorcze). Nie odnotowano znaczącej różnicy w zbiorczym obciążeniu migotaniem przedsionków między grupą u której zastosowano ablację, a grupą u której zastosowano leki – 90-ty percentyl  osiągnęło odpowiednio 13 % i 19% badanych. W 24 miesiącu badania, obciążenie migotaniem przedsionków  było znacząco mniejsze w grupie z ablacją – 90-ty percentyl osiągnęło 9% vs. 18%. W 24 miesiącu badania było więcej osób wolnych od jakichkolwiek epizodów migotania przedsionków wśród pacjentów, u których zastosowano ablację (85% vs. 71%). W grupie osób z wykonaną ablacją odnotowano jeden przypadek śmiertelny (w wyniku zależnego od procedury udaru) oraz  trzy przypadki tamponady serca.

Źródło: NEJM 2012;367:1587-95. DOI: 10.1056/NEJMoa1113566