Wrodzony obrzęk naczynioruchowy

Uważa się, że bradykinina to najważniejszy mediator wywołujący objawy w przebiegu HAE. Oddziałując głównie poprzez receptory BR-2, powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych i zwiększenie przepuszczalności ich ścian, co bezpośrednio przyczynia się do rozwoju obrzęków. Naukowcy z Johannes Gutenberg University w Moguncji w pilotażowym, niekontrolowanym placebo badaniu podawali Icatibant 15 pacjentom z wrodzonym obrzękiem naczynioruchowym w celu oceny efektywności preparatu w leczeniu skórnych i brzusznych manifestacji choroby. Skuteczność leku oceniano badając jego wpływ na zmniejszenie rozmiarów obrzęków, analizowanych na podstawie ich pomiaru z użyciem wystandaryzowanej skali analogowej oraz czasu ich ustąpienia po podaniu preparatu w porównaniu z danymi z wywiadu dotyczącymi okresu trwania nieleczonych napadów. Dodatkowo oznaczono stężenie bradykininy w surowicy krwi przed, a następnie w 4. godzinie po podaniu Icatibantu.
Ustąpienie objawów klinicznych następowało średnio po nieco ponad godzinie od podania leku drogą dożylną i po niespełna jednej godzinie po przyjęciu preparatu drogą podskórną, podczas gdy nieleczone napady HAE, które u badanych pacjentów wystąpiły w przeszłości, trwały średnio około 42 godzin. Autorzy zaobserwowali, że obrzęki ustępowały całkowicie lub pozostawały w niewielkim resztkowym nasileniu. Wykazano ponadto, że Icatibant zmniejszał również dolegliwości ze strony brzucha. Podczas napadowych obrzęków mediana stężenia bradykininy w surowicy krwi 7-krotnie przekraczała normę i wynosiła 48,5 pmol/l, a po 4 godzinach od podania leku obniżyła się do poziomu 18 pmol/l.
Dożylna droga podania leku nie niosła za sobą żadnych poważnych objawów niepożądanych, dominowały jedynie niewielkie odczyny o charakterze miejscowym. Autorzy badania zaznaczają, że jest to pierwsza praca opisująca użyteczność i skuteczność antagonisty receptora bradykininy (BR-2) w postępowaniu we wrodzonym obrzęku naczynioruchowym u ludzi oraz konkludują, że Icatibant może stać się nowoczesnym sposobem leczenia tej choroby.

Źródło: J. Allergy Clin. Immunol. 2007, 119: 1497-1503.