Specjalista kontra rodzinny: 5 punktów zapalnych

Specjalista: Lekarz rodzinny powinien wykonać badania, zanim skierował pana do mnie.
Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej kieruje pacjenta na konsultacje specjalistyczne w celu dalszej diagnostyki i leczenia, w każdym przypadku, gdy tylko uzna to za konieczne - tak stanowi załącznik nr 1 rozporządzenia ministra zdrowia z 20 października 2005 roku w sprawie zakresu zadań lekarza, pielęgniarki i położnej podstawowej opieki zdrowotnej. Tę "konieczność" powinien jednak uzasadnić, nie tylko samym badaniem klinicznym, ale również niezbędnymi badaniami laboratoryjnymi, które znajdują się w katalogu jego świadczeń.
Przykład: Jeśli lekarz poz wysyła chorego z podejrzeniem zapalenia płuc do pulmonologa, to powinien wykonać mu zdjęcie RTG klatki piersiowej. Bez zmian na zdjęciu nie ma bowiem rozpoznania zapalenia płuc.

Lekarz poz: Nie będę zlecać badań zaleconych przez specjalistę, pod którego stałą opiekę pana skierowałem.
Płacimy zarówno lekarzowi poz, jak i specjaliście za jego pracę. W związku z tym ten lekarz, który lecząc pacjenta potrzebuje do tego jakichś badań, powinien wykonać je we własnym zakresie. Nie ma znaczenia dla specjalisty, że dane badania znajdują się w katalogu świadczeń lekarza poz i na odwrót. Dość spychologii.
Przykład: Jeśli kardiolog potrzebuje lipidogram, to płaci za to badanie, a nie wysyła do lekarza pierwszego kontaktu, tylko po to, by zrobić to badanie.

Specjalista: Nie musi pan płacić za wszystko w moim prywatnym gabinecie, przecież część badań należy się z funduszu. Zalecę ich wykonanie w konsultacji, proszę pójść z tą opinią do podstawowej opieki.
Zasada jest prosta. Jeśli pacjent zdecydował się na leczenie poza systemem powszechnego ubezpieczenia, to ponosi tego koszty od samego początku do końca.
Przykład: Przyjmujący prywatnie ginekolog zleca morfologię ciężarnej u lekarza rodzinnego - ten nie ma obowiązku jej wykonać.

Lekarz poz: Nie będę wypisywać panu leków zaleconych przez lekarza specjalistę, ponieważ znajduje się pan pod jego stałą opieką.
Lekarz specjalista ma nie tylko stale leczyć poważnie chorych, ale także konsultować, udzielać rad lekarzom podstawowej opieki zdrowotnej w przypadkach mniej skomplikowanych. Do obowiązków specjalisty należy przekazywanie informacji o leczeniu danego pacjenta do jego lekarza poz. Tylko na takiej podstawie ma on prawo kontynuować jego zalecenia terapeutyczne.
Przykład: Leczenie cukrzycy wymaga stałego monitoringu. Diabetolog zwykle nie jest dostępny na każde wezwanie pacjenta, znacznie szybciej uzyska on pomoc u swojego lekarza pierwszego kontaktu. Ich współpraca daje większe szanse na sukces leczniczy.

Specjalista: Po nowym roku stare skierowania stają się nieważne, trzeba dostarczyć nowe.
Skierowanie na objęcie opieką lub kontynuację leczenia jest ważne, dopóki istnieje przyczyna, z powodu której ubezpieczony został do tego lekarza skierowany.
Nie jest ważne, czy skierowanie zostało wypisane w starym, czy w nowym roku.