SCAD, czyli tajemnicza choroba, która dotyka głównie kobiety

Przyjmując, że w Polsce dochodzi do ok. 100 tys. zawałów mięśnia sercowego rocznie, to SCAD może leżeć u podłoża od 500 do 1000 z nich.

Rozpoznanie wskazuje zwykle koronarografia

Przyczyną powstawania samoistnej dyssekcji tętnicy wieńcowej jest najprawdopodobniej krwawienie śródścienne z naczyń typu vasa vasorum tętnicy wieńcowej, co skutkuje powstawaniem krwiaka w ścianie tętnicy, który narastając zaczyna uciskać prawdziwe światło tętnicy. W ten sposób dochodzi do zaburzeń przepływu krwi w tętnicy wieńcowej i niedokrwienia mięśnia sercowego. W pewnych przypadkach narastający krwiak powoduje przerwanie ściany tętnicy i powstanie komunikacji między prawdziwym a fałszywym kanałem przepływu krwi.

Należy jednak podkreślić, że patogeneza powstawania SCAD jest nieznana. Istnieją przypuszczenia, że choroba może mieć związek z aktywnością żeńskich hormonów płciowych, czyli estrogenów, ponieważ większość (80-90 proc.) pacjentów ze SCAD to kobiety, zwykle w młodym i średnim wieku. Może to potwierdzać również fakt, że część przypadków rozwarstwienia tętnicy wieńcowej występuje podczas ciąży i połogu. Do zawałów serca dochodzi najczęściej w pierwszych 4 tygodniach po porodzie, a rozwarstwienie częściej dotyczy wówczas początkowych segmentów tętnic, co może stanowić poważne zagrożenie życia.

Rozpoznanie SCAD w ok. 90 proc. przypadków można postawić na podstawie typowego obrazu w koronarografii. Istnieje przy tym kilka typów angiograficznych tej jednostki chorobowej. W niektórych sytuacjach klinicznych, gdy otrzymany obraz nie jest jednoznaczny (np. zwężenie tętnicy jest podobne do zwężenia miażdżycowego), w celu potwierdzenia diagnozy wykonuje się dodatkowe badanie obrazowe — ultrasonografię wewnątrznaczyniową (ang. intravascular ultrasound, IVUS) albo optyczną koherentną tomografię (ang. optical coherence tomography, OCT), wprowadzając odpowiednią sondę do wnętrza tętnicy wieńcowej.

Leczenie najczęściej jest zachowawcze

Postępowanie w ostrym zespole wieńcowym (OZW) spowodowanym SCAD jest inne niż w typowym zawale serca o podłożu miażdżycowym. Wynika to z faktu, że tak jak samoistnie doszło do rozwarstwienia tętnicy wieńcowej, tak w przeważającej większości przypadków klinicznych dochodzi do jej samoistnego wygojenia się. Z tego względu uważa się, że jeżeli jest zachowany przepływ w tętnicy wieńcowej, a stan kliniczny pacjenta jest dobry, to można zastosować farmakologiczne leczenie zachowawcze zawału serca, połączone z obserwacją chorego.

Inaczej wygląda sytuacja, gdy mamy do czynienia z zamknięciem dużej tętnicy i/lub niestabilnym stanem klinicznym pacjenta (np. wstrząsem kardiogennym, groźnymi zaburzeniami rytmu serca, rozwarstwieniem pnia lewej tętnicy wieńcowej). Wówczas jest zalecane leczenie zabiegowe, najczęściej angioplastyka wieńcowa. W niektórych przypadkach można rozważyć operację kardiochirurgiczną — pomostowanie aortalno-wieńcowe.

Rokowanie jest bardzo dobre

Jak pokazują wyniki ostatnich badań (m.in. rejestru kanadyjskiego z udziałem 750 pacjentek w 3-letnim okresie obserwacji), rokowanie chorych po przebytym SCAD jest bardzo dobre. Przeżywalność przekracza...

Dalsza część artykułu w serwisie konsylium24.pl

PRZECZYTAJ TAKŻE: Mało znana postać nadciśnienia tętniczego i jej niebezpieczne następstwa