O leczeniu szpiczaka

Najnowsze wyniki badań klinicznych dotyczących leczenia chorych na szpiczaka mnogiego dają nadzieję na całkowite wyleczenie części pacjentów –stwierdzili naukowcy uczestniczący w konferencji. Eksperci debatowali o możliwościach leczenia pacjentów – zarówno tych kwalifikujących się do wysokodawkowej chemioterapii i transplantacji komórek krwiotwórczych, jak i chorych niekwalifikujących się do przeszczepu. Naukowcy szczególną uwagę poświęcili doniesieniom z kongresu American Society of Hematology (ASH) z grudnia 2010 roku – omawiano badania związane z leczeniem podtrzymującym przy zastosowaniu leków immunomodulujących, m.in. lenalidomidu.

„Dla części pacjentów te osiągnięcia mogą oznaczać przede wszystkim przedłużenie czasu remisji choroby oraz wydłużenie życia do 10 lat i więcej. Ponadto dają one nadzieję na to, że część pacjentów może prowadzić normalne życie przez długie lata” – powiedział prof. Aleksander Skotnicki z Katedry i Kliniki Hematologii CM UJ w Krakowie.

Zmianę w podejściu do leczenia potwierdza również prof. dr hab. Anna Dmoszyńska, przewodnicząca Polskiej Grupy Szpiczakowej, wiceprezes Polskiego Towarzystwa Hematologów i Transfuzjologów. Podkreśla ona, że przez wiele lat leczenie skupiało się wokół osiągnięcia remisji poprzez zastosowanie chemioterapii oraz przeszczep komórek macierzystych szpiku. Głównym problemem, z jakim borykali się hematolodzy, było wydłużenie i poprawa życia bez progresji.

„Nowe leki, takie jak lenalidomid, talidomid oraz bortezomib przyczyniły się do istotnego wydłużenia życia pacjentów. Średni czas przeżycia osób chorych na szpiczaka wzrósł niemal dwukrotnie i obecnie wynosi od 5 do 6 lat” – powiedziała prof. Dmoszyńska.

Obok polskich ekspertów w konferencji uczestniczyli goście z zagranicy: prof. Michel Atta, prof. Michel Delforge, prof. Meletios A. Dimopoulos, prof. Jean-Luc Harousseau, prof. Martin Kropff, prof. Evangelos Terpos.