Nadciśnienie tętnicze i rozrost stercza: algorytm postępowania
Wspólne stanowisko hipertensjologów i urologów reprezentowanych przez profesorów: Krzysztofa Narkiewicza z Katedry Nadciśnienia Tętniczego Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego, prezesa Europejskiego Towarzystwa Leczenia Nadciśnienia Tętniczego; Andrzeja Tykarskiego z Katedry i Kliniki Hipertensjologii UM w Poznaniu; Krzysztofa F. Filipiaka z I Katedry i Kliniki Kardiologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego; Marka Sosnowskiego z Katedry i Kliniki Urologii UM w Łodzi, prezesa Polskiego Towarzystwa Urologicznego; Andrzeja Borkowskiego z Katedry i Kliniki Urologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego oraz Zbigniewa Wolskiego z Katedry i Kliniki Urologii Collegium Medicum w Bydgoszczy zostanie opublikowane w Nadciśnieniu Tętniczym (rok 2009, tom 13, nr 5).
Nadciśnienie tętnicze i łagodny rozrost stercza należą do najbardziej rozpowszechnionych chorób występujących u mężczyzn powyżej 50. roku życia. Dotyczą połowy z nich, a odsetek ten wzrasta wraz z wiekiem. Można przyjąć, że około 30 proc. osób w wieku podeszłym cierpi na obie choroby. Leczenie łagodnego rozrostu gruczołu krokowego często wiąże się z podawaniem leków, które mogą mieć działanie hipotensyjne, a więc mogą zaburzać skuteczność kontroli ciśnienia tętniczego prowadzonej przez hipertensjologa czy lekarza poz. Grupą leków wykorzystywaną w leczeniu obu chorób są alfa1-adrenolityki. ?W związku z tym przez wiele lat, zgodnie z zasadami indywidualizacji terapii hipotensyjnej, alfa1-adrenolityki uznawano za leki z wyboru w przypadku współistniejącego rozrostu stercza. Sytuację zmieniło opublikowanie wyników badania ALLHAT, w którym wykazano, że ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych, a szczególnie nowych przypadków niewydolności serca, u pacjentów leczonych alfa1-adrenolitykiem jest istotnie większe niż w przypadku leczenia diuretykiem tiazydowym. Od tego czasu alfa1-adrenolityki nie są rekomendowane jako leki I rzutu również u pacjentów z towarzyszącym łagodnym rozrostem stercza, natomiast stanowią możliwy element terapii skojarzonej w III i IV rzucie" - podkreśla prof. Tykarski.
Zdaniem autorów algorytmu, leczenie nadciśnienia tętniczego i łagodnego rozrostu stercza powinno być prowadzone niezależnie przez hipertensjologa i urologa. Decyzja o wyborze leków hipotensyjnych leży w gestii hipertensjologa, który powinien kierować się ogólnymi zasadami terapii nadciśnienia u osób w podeszłym wieku. Decyzja o zastosowaniu alfa1-adrenolityka ze względu na objawy rozrostu stercza powinna należeć do urologa, z uwzględnieniem optymalnie bezpiecznego preparatu uroselektywnego, na przykład tamsulosyny, niezależnie od obecności nadciśnienia tętniczego. W przypadku konieczności intensyfikacji leczenia hipotensyjnego, hipertensjolog może podjąć, w porozumieniu z urologiem, decyzję o dołączeniu w III rzucie lub zamianie alfa1-adrenolityka uroselektywnego na nieuroselektywny, na przykład na doksazosynę, o działaniu hipotensyjnym.
Maria Stefańska
Źródło: Puls Medycyny