Medycyna znowu górą

Po raz drugi z rzędu zwyciężył prof. Marian Zembala, dyrektor Śląskiego Centrum Chorób Serca i przewodniczący Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia, konsultant krajowy ds. kardiochirurgii. „Jako dyrektor, kierownik kliniki i jednocześnie pracownik akademicki Śląskiego Uniwersytetu Medycznego jestem szczególnie uczulony na znaczenie nauki. Wynika to z wielu powodów. Najważniejszy to zbyt duża rozbieżność, jakiej doświadczyłem w latach 1980-1985 po wyjeździe z Polski na szkolenie za granicą. Problem rozwoju polskiej nauki i medycyny polegał na rozdźwięku i istniejącym podziale na tych, co dobrze leczą, i tych, co dobrze uczą. Te archaiczne podziały o podłożu finansowo-organizacyjnym zawładnęły trwale wyobraźnią polskiego naukowca — lekarza akademickiego, i nie stymulują go należycie do rozwoju. Usprawiedliwiają bierność i apatię, czasami wprowadzają w długo trwający błogostan. Dlatego dobrze się dzieje, że zamiast pytać: „co robisz?”, coraz częściej mówimy: „pokaż, czego dokonałeś, co opublikowałeś i gdzie”. Ważne, aby nowe pokolenie studentów i rezydentów rozumiało, że nauka nie jest karą ani banicją dla niespełnionych lekarzy, tylko wielką szansą dla leczonych i leczących” — mówi „Pulsowi Medycyny” profesor Marian Zembala.

Kardiologia górą

Nie da się ukryć, że aż pięciu laureatów z tegorocznej dziesiątki jest związanych z kardiologią. Oprócz wymienionego już prof. Zembali, w tym znakomitym gronie znaleźli się profesorowie: Zbigniew Gaciong, Grzegorz Opolski, Witold Rużyłło oraz Bohdan Maruszewski. Być może ten tryumf kardiologii wiąże się z tym, że choroby układu sercowo-naczyniowego wciąż zajmują pierwsze miejsce wśród głównych przyczyn zgonów Polaków. A może to efekt tego, że powoli to ona staje się królową medycyny, detronizując internę?

Charyzmatyczni menedżerowie

Trzeba też zauważyć, że większość osób z pierwszej dziesiątki to świetni menedżerowie, którzy mimo nie najlepszej kondycji całego systemu kierują placówkami osiągającymi zyski. Chociaż — jak zgodnie przyznają — jest to z roku na rok coraz trudniejsze zadanie. Potrafią doskonale organizować pracę sobie i swoim zespołom, sprawnie pozyskują pieniądze na działalność kierowanych przez siebie placówek i — co równie istotne — rozsądnie je wydają. Wszyscy też mają niezwykle przyjazne, bardzo ludzkie podejście do swoich pacjentów.

A co z decydentami?

Na jedenaście edycji naszego rankingu w dziewięciu czołowe miejsca zdobywali politycy. Sytuacja zmieniła się rok temu. „Mam dość polityki i polityków, szczególnie po ostatnich zawirowaniach z ustawą refundacyjną” — to był najczęściej pojawiający się wtedy komentarz. Najwyraźniej nic się nie zmieniło. W tegorocznej edycji Listy Stu najwyżej notowanym politykiem jest Michał Boni, który znalazł się na 7. pozycji. Najwyraźniej środowisko medyczne docenia zaangażowanie ministra w cyfryzację sektora zdrowia. Znacznie odleglejsze miejsca zajęli: Agnieszka Pachciarz, prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (27. miejsce), wiceministrowie zdrowia — Igor Radziewicz-Winnicki (54.) i Sławomir Neumann (68.). Dużą niespodzianką jest pozycja Bartosza Arłukowicza, ministra zdrowia. W zeszłorocznej edycji plebiscytu w ogóle nie było go w pierwszej setce, co wydawało się zrozumiałe — rząd został powołany w listopadzie 2011 roku. Po roku urzędowania minister zajął zaszczytne 100. miejsce. Widocznie jego wpływ na ochronę zdrowia w Polsce jest znacznie mniejszy, niż chciałby on sam….

 

Pełna LISTA STU 2012

 

Kto wybierał najbardziej wpływowych w polskiej służbie zdrowia? LISTA EKSPERTÓW

 

Chcesz poznać kulisty powstawania LISTY STU? Więcej dowiesz się TUTAJ