Jak pediatra z pediatrą

Marek Wiśniewski

opublikowano: 08-10-2014, 00:00

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

„Kilka tygodni temu przedstawił bardzo ważny plan dla Polaków, tych Polaków chorych na najcięższą chorobę, na raka. Dzisiaj ci pacjenci czekają na szybkie działania ministra zdrowia” — uzasadniała nominację Bartosza Arłukowicza premier Ewa Kopacz.

Nie od zawsze relacje między nimi były tak ciepłe jak pediatry z pediatrą. „Ewa Kopacz jest największym problemem rządu Tuska. Jak kiepski anestezjolog, wciąż znieczula i usypia, a wszyscy wiedzą, że długotrwałe znieczulenie jest groźne dla zdrowia i życia” — grzmiał Arłukowicz po pierwszych stu dniach urzędowania Ewy Kopacz na ul. Miodowej. „Wydmuszka i pustka” — to jego zwięzła recenzja pierwszego wystąpienia sejmowego dzisiejszej pani premier. Ale kto się czubi, ten się lubi.

Każdy nowy minister liczy na swoje zbójeckie prawo do stu dni spokoju. Sęk w tym, że on ma za sobą w rządzie ponad tysiąc dni, a jego dokonania wciąż nie imponują: nieudolne wprowadzanie ustawy refundacyjnej, zlekceważenie dialogu społecznego, produkcja świadczeń, a nie zaspokajanie potrzeb zdrowotnych... Wszechwładny NFZ, jak udzielny książę, nadal po swojemu trzyma w ryzach polską medycynę. To tylko inwokacja do książki życzeń i zażaleń opozycji. „Oni będą mnie zawsze krytykować. A ja się znam na tej pracy” — odpowiadał na zarzuty w telewizyjnym programie „Piaskiem po oczach” Bartosz Arłukowicz.

Pediatra, celebryta, poseł, minister. Burze i polityczne oberwania chmury, podsłuchy i towarzyskie skandale w knajpach omijają go bezpiecznym łukiem. Nie zaszkodziły mu kłopoty z kolejkami, które właściwie nie drgnęły od czasu złożenia obietnicy o ich skróceniu. Słowem, „dziecko szczęścia”. Lekarskie rzemiosło już prawie go nie bawi. Nie grozi mu powrót do gabinetu lekarskiego i przybijanie na receptach wiadomej pieczątki, odsyłającej pacjenta i jego refundację do decyzji NFZ.

Zwyciężał w telewizyjnym reality show „Agent”, cieszył się z Orderu Uśmiechu, aż za sprawą SLD trafił do parlamentu. Młody, elegancki, wygadany, pewny siebie, z początku nie wadził nikomu. Do poselskiej ekstraklasy wprowadziła go komisja śledcza badająca tzw. aferę hazardową. Zapowiadał się świetnie — budził sympatię zwykłych ludzi, polityków i dziennikarzy. Wydawał się mieć poglądy, kręgosłup i charyzmę. Zastanawiano się wówczas, dlaczego jeszcze nie zastąpił plastikowego Napieralskiego. Uwielbiał kamery i światła reflektorów, które sokolim okiem wypatrywał w parlamentarnych obejściach. Próbował sił jako felietonista „Wprost”. Towarzyski aż do bólu — mawiają starzy kumple ze Szczecina. Sam mówi, że ma przyjaciół w Sejmie wywodzących się z różnych opcji politycznych. „Z Jackiem Kurskim mogę razem na scenie na dwie gitary zagrać” — chwalił się w zimie 2010 roku w wywiadzie dla portalu Onet.

Nagle zmienił polityczne barwy. To był najgłośniejszy polityczny transfer przed wyborami w 2011 roku. Opłaciło się, bo jako kandydat PO zdobył w Szczecinie ponad sto tysięcy głosów. Niejednemu opadła szczęka. Arłukowicz stał się wizerunkowym skarbem dla Platformy. Donald Tusk umiał grać uciekinierami z konkurencji. W „dziecku szczęścia” upatrywał szansy wzmocnienia popularności PO w elektoracie lewicowo-liberalnym. W wyścigu po tekę ministra zdrowia zdystansował wtedy nawet Jakuba Szulca i Andrzeja Włodarczyka, którzy cieszyli się poparciem ustępującej minister zdrowia Ewy Kopacz i szansą na sukcesję po niej.

Na ul. Miodową wkroczył tryskając energią. W sejmowej Komisji Zdrowia mówił z wiarą w swoje słowa i charakterystyczną dla niego sztuczną emfazą. Przemawiał prawie jak nieodżałowany prof. Zbigniew Religa. Nawet garbił się w charakterystyczny dla niego sposób. Niebawem przetrwał kryzys receptowo-pieczątkowy, kokietując prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej, którego wówczas ograł przed kamerami jak początkującego juniora. Jak po kaczce spłynęło po nim gromkie buczenie, tupanie i gwizdy lekarzy na izbowym zjeździe w lutym 2012 roku, z którego wymknął się bez pożegnania, kiedy Maciej Hamankiewicz próbował wyjaśnić to zamieszanie.

Asertywność to nie cecha, to niezwykły gen „dziecka szczęścia”. „Trzeba mieć coś z rycerza w sobie, żeby stanąć po stronie pacjentów, a nie koncernów farmaceutycznych” — puszył się po odrzuceniu kolejnego wniosku o wotum nieufności w styczniu 2014 r. Zdaniem dawnych kolegów z SLD, doprowadził do tego, że „nie pacjent jest najważniejszy, ale trzy P: pieniądze, punkty i procedury”.

Od minionej wiosny „dziecko szczęścia” niestrudzenie pisze swoją epopeję antykolejkową, która błądzi niczym mgławica wśród pacjentów poszukujących ostatniej deski ratunku. Nikt lepiej od niego nie zna zawiłości tego dzieła. I chyba nikt już lepiej ich nie pozna, bo nawet luminarze naukowych towarzystw onkologicznych i medycyny rodzinnej zgodnym chórem ostrzegają, że bez poważnego zastrzyku finansowego ta nadzieja nigdy nie stanie się ciałem.

Bartosz Arłukowicz nie chce o tym rozmawiać z izbą lekarską. Do lekarzy przemawia za pomocą mediów lub niczym Witkacy pisze górnolotne listy otwarte „Do przyjaciół lekarzy”, w których wypomina im „brak otwartości, bagatelizowanie i ukrywanie problemów, nie mówiąc już o ich tuszowaniu uniemożliwiającym wykrycie i eliminację ich źródeł oraz, znalezienie skutecznych rozwiązań”.

Czy Arłukowicz może spać i pracować spokojnie? Na stanowisku ministra zdrowia jest od trzech lat. Nabrał doświadczenia i… ciała. To już nie jakiś tam polityczny młokos z niewyparzonym językiem, ale stateczny dżentelmen w coraz bardziej przyciasnej marynarce. Na szczęście pani premier jako lekarz doskonale zna i czuje potrzeby ludzi chorych w Polsce. Ty razem minister zdrowia będzie miał nad sobą znacznie czujniejszego szefa.

„Kilka tygodni temu przedstawił bardzo ważny plan dla Polaków, tych Polaków chorych na najcięższą chorobę, na raka. Dzisiaj ci pacjenci czekają na szybkie działania ministra zdrowia” — uzasadniała nominację Bartosza Arłukowicza premier Ewa Kopacz.Nie od zawsze relacje między nimi były tak ciepłe jak pediatry z pediatrą. „Ewa Kopacz jest największym problemem rządu Tuska. Jak kiepski anestezjolog, wciąż znieczula i usypia, a wszyscy wiedzą, że długotrwałe znieczulenie jest groźne dla zdrowia i życia” — grzmiał Arłukowicz po pierwszych stu dniach urzędowania Ewy Kopacz na ul. Miodowej. „Wydmuszka i pustka” — to jego zwięzła recenzja pierwszego wystąpienia sejmowego dzisiejszej pani premier. Ale kto się czubi, ten się lubi.Każdy nowy minister liczy na swoje zbójeckie prawo do stu dni spokoju. Sęk w tym, że on ma za sobą w rządzie ponad tysiąc dni, a jego dokonania wciąż nie imponują: nieudolne wprowadzanie ustawy refundacyjnej, zlekceważenie dialogu społecznego, produkcja świadczeń, a nie zaspokajanie potrzeb zdrowotnych... Wszechwładny NFZ, jak udzielny książę, nadal po swojemu trzyma w ryzach polską medycynę. To tylko inwokacja do książki życzeń i zażaleń opozycji. „Oni będą mnie zawsze krytykować. A ja się znam na tej pracy” — odpowiadał na zarzuty w telewizyjnym programie „Piaskiem po oczach” Bartosz Arłukowicz. Pediatra, celebryta, poseł, minister. Burze i polityczne oberwania chmury, podsłuchy i towarzyskie skandale w knajpach omijają go bezpiecznym łukiem. Nie zaszkodziły mu kłopoty z kolejkami, które właściwie nie drgnęły od czasu złożenia obietnicy o ich skróceniu. Słowem, „dziecko szczęścia”. Lekarskie rzemiosło już prawie go nie bawi. Nie grozi mu powrót do gabinetu lekarskiego i przybijanie na receptach wiadomej pieczątki, odsyłającej pacjenta i jego refundację do decyzji NFZ.Zwyciężał w telewizyjnym reality show „Agent”, cieszył się z Orderu Uśmiechu, aż za sprawą SLD trafił do parlamentu. Młody, elegancki, wygadany, pewny siebie, z początku nie wadził nikomu. Do poselskiej ekstraklasy wprowadziła go komisja śledcza badająca tzw. aferę hazardową. Zapowiadał się świetnie — budził sympatię zwykłych ludzi, polityków i dziennikarzy. Wydawał się mieć poglądy, kręgosłup i charyzmę. Zastanawiano się wówczas, dlaczego jeszcze nie zastąpił plastikowego Napieralskiego. Uwielbiał kamery i światła reflektorów, które sokolim okiem wypatrywał w parlamentarnych obejściach. Próbował sił jako felietonista „Wprost”. Towarzyski aż do bólu — mawiają starzy kumple ze Szczecina. Sam mówi, że ma przyjaciół w Sejmie wywodzących się z różnych opcji politycznych. „Z Jackiem Kurskim mogę razem na scenie na dwie gitary zagrać” — chwalił się w zimie 2010 roku w wywiadzie dla portalu Onet. Nagle zmienił polityczne barwy. To był najgłośniejszy polityczny transfer przed wyborami w 2011 roku. Opłaciło się, bo jako kandydat PO zdobył w Szczecinie ponad sto tysięcy głosów. Niejednemu opadła szczęka. Arłukowicz stał się wizerunkowym skarbem dla Platformy. Donald Tusk umiał grać uciekinierami z konkurencji. W „dziecku szczęścia” upatrywał szansy wzmocnienia popularności PO w elektoracie lewicowo-liberalnym. W wyścigu po tekę ministra zdrowia zdystansował wtedy nawet Jakuba Szulca i Andrzeja Włodarczyka, którzy cieszyli się poparciem ustępującej minister zdrowia Ewy Kopacz i szansą na sukcesję po niej.Na ul. Miodową wkroczył tryskając energią. W sejmowej Komisji Zdrowia mówił z wiarą w swoje słowa i charakterystyczną dla niego sztuczną emfazą. Przemawiał prawie jak nieodżałowany prof. Zbigniew Religa. Nawet garbił się w charakterystyczny dla niego sposób. Niebawem przetrwał kryzys receptowo-pieczątkowy, kokietując prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej, którego wówczas ograł przed kamerami jak początkującego juniora. Jak po kaczce spłynęło po nim gromkie buczenie, tupanie i gwizdy lekarzy na izbowym zjeździe w lutym 2012 roku, z którego wymknął się bez pożegnania, kiedy Maciej Hamankiewicz próbował wyjaśnić to zamieszanie.Asertywność to nie cecha, to niezwykły gen „dziecka szczęścia”. „Trzeba mieć coś z rycerza w sobie, żeby stanąć po stronie pacjentów, a nie koncernów farmaceutycznych” — puszył się po odrzuceniu kolejnego wniosku o wotum nieufności w styczniu 2014 r. Zdaniem dawnych kolegów z SLD, doprowadził do tego, że „nie pacjent jest najważniejszy, ale trzy P: pieniądze, punkty i procedury”.Od minionej wiosny „dziecko szczęścia” niestrudzenie pisze swoją epopeję antykolejkową, która błądzi niczym mgławica wśród pacjentów poszukujących ostatniej deski ratunku. Nikt lepiej od niego nie zna zawiłości tego dzieła. I chyba nikt już lepiej ich nie pozna, bo nawet luminarze naukowych towarzystw onkologicznych i medycyny rodzinnej zgodnym chórem ostrzegają, że bez poważnego zastrzyku finansowego ta nadzieja nigdy nie stanie się ciałem. Bartosz Arłukowicz nie chce o tym rozmawiać z izbą lekarską. Do lekarzy przemawia za pomocą mediów lub niczym Witkacy pisze górnolotne listy otwarte „Do przyjaciół lekarzy”, w których wypomina im „brak otwartości, bagatelizowanie i ukrywanie problemów, nie mówiąc już o ich tuszowaniu uniemożliwiającym wykrycie i eliminację ich źródeł oraz, znalezienie skutecznych rozwiązań”. Czy Arłukowicz może spać i pracować spokojnie? Na stanowisku ministra zdrowia jest od trzech lat. Nabrał doświadczenia i… ciała. To już nie jakiś tam polityczny młokos z niewyparzonym językiem, ale stateczny dżentelmen w coraz bardziej przyciasnej marynarce. Na szczęście pani premier jako lekarz doskonale zna i czuje potrzeby ludzi chorych w Polsce. Ty razem minister zdrowia będzie miał nad sobą znacznie czujniejszego szefa.

Limit bezpłatnych artykułów został wyczerpany.