Dna moczanowa chroni przed rozwojem choroby Alzheimera?

opublikowano: 09-03-2015, 10:35

Choć napady dny moczanowej powodują znaczny ból, okazuje się, że mogą nas ochronić przed znacznie groźniejszą dolegliwością- utratą pamięci.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

Dna moczanowa jest chorobą, która coraz częściej dotyka populację w krajach rozwiniętych. Choroba ta jest silnie związana z współczesnym stylem życia, w tym dietą bogatą w alkohol, mięso czy produkty słodzone fruktozą. Wysokie poziomy kwasu moczowego wpływają negatywnie nie tylko na stawy, ale też na układ krążenia. Naukowcy z Harvard Medical School donoszą jednak, że istnieje organ, który może skorzystać na podniesionym poziomie tego związku. Jest nim nasz mózg.

W badaniu wykorzystano kohorty pacjentów zarejestrowanych w latach 1995-2013 w bazie The Health Improvement Network, gromadzącej dane od ponad 10 mln chorych z Wielkiej Brytanii. Do każdego przypadku pacjenta z dną moczanową dopasowano do 5 osób bez tego schorzenia. Grupy były dobrane pod względem BMI, płci, wieku i czasu obserwacji. Czas obserwacji trwał 5 lat. Naukowcy porównali liczbę osób chorujących na chorobę Alzheimera w obu grupach, z uwzględnieniem zmiennych mogących wpływać na rozwój choroby. W grupie osób chorujących na dnę zidentyfikowano w ciągu 5 lat 309 nowych przypadków Alzheimera na 59 224 pacjentów. W grupie „zdrowych” odnotowano w tym samym czasie 1942 przypadki na 238 805 osób. Oznacza to 1 vs 1,5 zachorowania na 1000 osobo-lat. Współczynnik hazardu rozwoju Alzheimera wyniósł zatem 0,71 w grupie z dną moczanową vs 0.76 w grupie bez dny. Grupę kontrolną stanowili pacjenci z chorobą zwyrodnieniową stawów, u których nie wykazano zależności między chorobą stawów a rozwojem Alzheimera.

Badania te dowodzą nie tylko, iż dna moczanowa zmniejsza ryzyko rozwoju choroby Alzheimera. Są one też kolejnym dowodem na neuroprotekcyjną rolę kwasu moczowego.

Gout and the risk of Alzheimer's disease: a population-based, BMI-matched cohort N. Lu1, et al. Ann Rheum Dis doi:10.1136/annrheumdis-2014-206917

Źródło: Puls Medycyny

Podpis: MF