Pierwotnie leki z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEI) są lekami przeciwnadciśnieniowymi. Każda dodatkowa korzyść, która wynika z ich stosowania, jest działaniem plejotropowym. Tak jest w przypadku nefroprotekcji. Wydaje się, że w przypadku nerek polega ona głównie na rozkurczu tętniczki odprowadzającej, zmniejszeniu białkomoczu i w ten sposób opóźnieniu w czasie pogorszenia funkcji nerek czy wystąpienia skrajnej ich niewydolności, wymagającej dializoterapii.

Nie każdy ACEI został pod tym kątem przebadany – u pacjentów z cukrzycą zaledwie kilka leków. Ramipryl był przebadany najszerzej, w różnych grupach pacjentów wysokiego ryzyka, w tym pacjentów z cukrzycową i niecukrzycową chorobą nerek.

W części badania HOPE, nazwanej MICRO (mikroalbuminuria) HOPE, oceniano wpływ ramiprylu na ryzyko rozwoju jawnej nefropatii u osób z grupy dużego ryzyka bez objawów niewydolności lewej komory serca, wśród których byli także chorzy na cukrzycę. Jednoznacznie wykazano, że ramipryl opóźnia i zmniejsza białkomocz w przewlekłej terapii.

Zgodnie z zaleceniem PTD z 2018 r., diabetolodzy rekomendują terapię inhibitorem konwertazy u pacjentów z cukrzycową chorobą nerek. W akapicie dotyczącym prewencji, diagnostyki i leczenia cukrzycowej choroby nerek zaleca się stosowanie tych leków nawet u pacjentów normotensyjnych.

Z kolei badanie REIN wykazało, że ta cząsteczka w porównaniu z grupą kontrolną ma możliwość nie tylko zmniejszenia białkomoczu czy redukcji GFR, ale również odroczenia bardzo poważnego powikłania, jakim jest schyłkowa niewydolność nerek.

Artykuł powstał we współpracy z firmą Sandoz. KARD/066/06-2018