Czy Polska jest gotowa na zdrową starość?

Na te i inne pytania odpowiadali podczas debaty w Sejmie RP politycy, parlamentarzyści, eksperci oraz przedstawiciele administracji i samorządów. Pretekstem do rozpoczęcia dyskusji na temat zdrowej i bezpiecznej starości w Polsce była publikacja „Białej Księgi na temat Zdrowego Starzenia Się”, będącej efektem półrocznej pracy Koalicji na rzecz Zdrowego Starzenia Się – inicjatywy, której członkami i sympatykami są polscy i zagraniczni eksperci ze sfery medycyny, liderzy opinii publicznej, instytucje oraz organizacje społeczne.
„Treści zawarte w Białej Księdze są nie tylko diagnozą zastałej rzeczywistości, lecz wybiegając w przyszłość postulują podjęcie właściwych kroków ku poprawie sytuacji osób starszych oraz budowie zdrowej starości” – mówił przewodniczący Koalicji, prof. Bolesław Samoliński. Raport odnosi się do wielu sfer życia: edukacyjnej, społecznej, zawodowej, rodzinnej, a przede wszystkim zdrowotnej. Problemy wieku senioralnego mają bowiem swój początek znacznie wcześniej; zgodnie z maksymą polskiej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej „zdrowa starość zależy od zdrowia dzieci”, całożyciowa dbałość o zdrowie to szansa na aktywną zdrową starość.

Wnioski i rekomendacje wynikające z debaty.

1.    W polityce państwa problem aktywnej, zdrowej starości winien stanowić priorytet na najbliższe dziesięciolecia, obejmujący edukację prozdrowotną i budowanie systemowych rozwiązań sprzyjających kształtowaniu postaw prozdrowotnych od najmłodszych lat.

2.    Konieczne jest przygotowanie systemu opieki zdrowotnej, który rozwiąże problem wzrastającej w tej grupie wiekowej wielochorobowości i inwalidztwa, ze szczególnym zwróceniem uwagi na rozwój geriatrii i wprowadzenie jej do praktyki lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej. Powinien też uwzględniać wczesne wykrywanie i prewencja chorób przewlekłych dzięki badaniom skriningowym i programom profilaktycznym.

3.    Podstawą polityki senioralnej należy uczynić narodowy program zdrowia publicznego, którego realizacja powinna być oceniana i nadzorowana przez polski parlament minimum dwukrotnie w czasie każdej kadencji.