U kogo można się doszukiwać niedoborów cholekalcyferolu

Witamina D jest niezwykle ważna nie tylko w okresie wczesnego dzieciństwa i dorastania — jak przez lata sądzono — ale przez całe życie. Jej niedobory mogą się pojawić u obu płci i w każdym wieku.

Niedobór witaminy D3 jest częstszy u osób z ciemniejszą karnacją, otyłych i starszych. U osób po 70. r.ż. jej stężenie w organizmie jest czterokrotnie mniejsze niż u młodych przy takiej samej ekspozycji na słońce. Ten niedobór może być potęgowany przez zaburzenia wchłaniania, niewydolność nerek i wątroby, przyjmowane leki, np. steroidy. Każdy przyrost BMI o 1 kg na mkw. powoduje obniżenie stężenia witaminy D o 1,15 proc. Oznacza to, że u osoby, która ma BMI 35 zamiast 25 poziom tej witaminy jest obniżony nawet o 11-12 proc. Objawy mało specyficzne „Wcale nie tak łatwo wykryć niedobór witaminy D. Objawy kliniczne są tak mało specyficzne, że mogą być utożsamiane z innymi chorobami albo bagatelizowane. Częste bóle kostno-mięśniowe, choroby przyzębia, utrata apetytu, biegunka, bezsenność, zaburzenia widzenia, niesmak i pieczenie w jamie ustnej. Jeżeli te objawy są pojedyncze albo nawet występują wszystkie, to pacjent może je interpretować zupełnie inaczej. Może być konsultowany przez wielu specjalistów, którzy jednak nierzadko nie utożsamiają tych objawów z niedoborem witaminy D” — mówi prof. dr hab. n. med. Ewa Sewerynek, kierownik Zakładu Zaburzeń Endokrynnych i Metabolizmu Kostnego Katedry Endokrynologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, kierownik Poradni Endokrynologicznej i Regionalnego Ośrodka Menopauzy i Osteoporozy Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Łodzi.Istnieją zaburzenia i schorzenia, a także długotrwałe terapie, w których wskazane jest zbadanie poziomu witaminy D w organizmie. Są to: