Zdawałoby się, że po kilkunastu latach takiej tresury frazeologicznej system ochrony zdrowia będzie funkcjonował doskonale. Okazuje się, że semantyka niejednego już polityka odarła ze złudzeń i zwyczajnie zapędziła w kozi róg. Różnica między semantyką a polityką polega na tym, że semantyka zajmuje się analizą prawdziwych znaczeń wyrazów. Tymczasem polityka lubuje się w nadawaniu słowom znaczeń dotąd nieznanych, ale za to skutecznych wytrychów do udowodnienia swoich, często pokrętnych teorii. Niestety, musimy z tym żyć.

 

Rodzimi politycy na froncie wzajemnego zwalczania się nie oszczędzają również lekarzy. Bo ich po prostu nie lubią za to, że ci kpią z ich ignorancji. Czasem tylko obie strony puszczają do siebie oko, bo tak im podpowiada savoir-vivre. Politycy bardziej potrzebują pacjenta, który przed kamerami będzie ze łzami w oczach opowiadał o krzywdzie doznanej właśnie od lekarzy. Z badań CBOS wynika, że co trzeci Polak odczuł na sobie błędy popełnione przez lekarzy. Gdzieś głęboko w nas siedzi skłonność do nazywania wszystkiego, co nam się nie udało, błędem lub winą innych osób. Tymczasem opinie ekspertów lądują w urzędniczych szufladach. Zresztą, deptanie autorytetów powoli zalicza się do dobrego tonu. 

 

Na temat przestawienia polskiej ochrony zdrowia z głowy na nogi wylano już tony atramentu i farby drukarskiej. Szkoda tylko, że to jak grochem o ścianę! Kto dziś pamięta, że według oryginalnej koncepcji lekarz rodzinny to miał być ktoś, kto będzie w stanie samodzielne poprowadzić trzy czwarte problemów zdrowotnych pacjentów. Tymczasem stworzono w pośpiechu rzeszę ludzi, od których domagamy się ogromnej wiedzy z wielu specjalności, a odebrano im prawo do stawiania diagnozy i decyzji, jak ma być leczony pacjent. Oni co prawda mogą wystawiać pacjentowi recepty, ale tylko pełnopłatne. Jeżeli mają go leczyć na zniżkę, to już ich wiedza jest niewystarczająca. Pacjent musi mieć świstek od specjalisty. No i tak rosną kolejki.

 

Kolejne absurdy niesie samo życie. Po pseudoreformach w ciągu minionego ćwierćwiecza nic porządnie nie funkcjonuje. Szpitale wojewódzkie i powiatowe są nadal bastionami zatrudnienia, a nie leczenia ludzi. Co więcej — mekką dla lokalnych kacyków partyjnych, aby w tych szpitalach na ciepłej posadzie umieścić swoją synową lub szwagra. Chory system niechętnie zatrudnia najlepszych lekarzy, ponieważ są bardzo kosztowni. Raczej się ich zwalnia, a w ich miejsce daje się osobę w trakcie specjalizacji, bo jej można mniej zapłacić. 

Rosną zastępy młodzieży lekarskiej, która nie ma się od kogo uczyć. Medycyna to również rzemiosło, którego trzeba uczyć się od mistrza. Młody lekarz wiele też może się nauczyć od doświadczonej pielęgniarki. Pod warunkiem, że ta pielęgniarka nie zamieniła już szpitala w Lubartowie czy Ostródzie na Uniwersytecki Szpital w Londynie (UCLH), który właśnie potrzebuje „na cito” pięćset osób do pracy w tym zawodzie. Średnie zarobki wynoszą tam 2,3 tys. funtów, ale doświadczone i utalentowane pielęgniarki mogą zarabiać nawet trzykrotnie więcej, jeśli biegle mówią po angielsku.

 

Niestety, w partyjnych sejfach zabrakło i nadal nie ma gotowych projektów rozporządzeń do zmiany na lepsze w opiece zdrowotnej. Za każdym razem przy zmianie władzy trwa zabawna łapanka na stanowisko ministra zdrowia. Dlaczego? Bo Radziwiłł, Zembala, Balicki, Opala, Maksymowicz, Żochowski i śp. Władysław Sidorowicz to postacie gotowe raczej na pomnik medycyny niż urząd, który ma dać 38 milionom mieszkańców Polski gwarancję pomocy w realnym według nich zagrożeniu zdrowia lub życia. Ministrowie zdrowia zawsze umilali wizerunek nowej władzy, która dziarsko zabierała się do stanowczych zmian. Owszem, cieszyli się środowiskowym prestiżem, ale realnymi politycznymi wpływami i możliwościami już prawie nigdy. 

 

Nie odmawiam talentu, poczucia misji ani zawodowej biegłości gabinetowi ministra Radziwiłła, ale podkreślana przez niego samego na każdym kroku apoteoza wytężonej pracy od świtu do północy w pałacu przy Miodowej na mnie bynajmniej jakoś nie robi wrażenia. Słyszę to nieustannie od każdego ministra co najmniej od dwudziestu lat. Przypominam, że dla pacjentki z niedoczynnością tarczycy, oczekującej w Poznaniu jedenaście miesięcy na wizytę u endokrynologa, liczą się tylko dokonania, a nie górnolotne deklaracje i usprawiedliwienia. 

 

Koniec końców dzisiejsze spotkanie świadczeniodawców i świadczeniobiorców to już często nie to samo co niegdyś wizyta pacjenta u lekarza. Dziś i jutro obie strony muszą się w tym systemie odnaleźć, ale to może okazać się dramatycznie trudne, dopóki za drzwiami tego gabinetu czyha czujna inspekcja NFZ. Dlaczego? Bo to władza w swej pazerności i braku roztropności zrobiła z lekarzy przedsiębiorców, podmioty gospodarcze i świadczeniodawców, a z pacjentów „pesele” i świadczeniobiorców.

[email protected]