„Klucz do rozpoczęcia właściwej opieki i terapii osób z chorobą Alzheimera znajduje się w rękach lekarzy poz. Jeżeli oni nie zwrócą uwagi na to, że pacjent jest otępiały, z dużym prawdopodobieństwem nie znajdzie on pomocy” — podkreśla prof. Maria Barcikowska-Kotowicz, kierownik Kliniki Neurologii Centralnego Szpitala Klinicznego MSW w Warszawie.

Choroba Alzheimera jest najczęstszą przyczyną otępienia, ale może być ono związane również z patologią naczyń mózgowych, innymi pierwotnymi zwyrodnieniami, rzadziej rozpoznawanymi. „W kompetencjach lekarza pierwszego kontaktu jest zwrócenie uwagi, że dzieje się coś nieprawidłowego, ale zanim rozpozna otępienie, powinien pomyśleć o depresji, dającej u niektórych starych ludzi identyczne objawy. Powinien zlecić panel badań wykluczających zespoły niedoborowe, metaboliczne, problemy alkoholowe, a nawet nowotwór, który nierzadko wiąże się z otępieniem” — radzi prof. Barcikowska-Kotowicz.
Jednak stawianie diagnozy w realiach szpitalnych jest działaniem ewidentnie wbrew interesom chorego. „To pacjenci, którzy nierzadko reagują objawami delirium, są pobudzeni, boją się. W takich okolicznościach prawidłowa diagnostyka jest absolutnie niemożliwa” — uważa prof. Barcikowska-Kotowicz.

Zdaniem specjalistki, idealnym rozwiązaniem w opiece nad pacjentami zagrożonymi otępieniem byłby powrót do schematu działającego przed laty, a zlikwidowanego przez NFZ w 2006 r. Chodzi o uruchomienie poradni jednego dnia, gdzie pacjenci z podejrzeniem np. choroby Alzheimera trafialiby na obserwację do zespołu, w którego skład wchodziliby neurolog, psychiatra i geriatra. Zespól ten przekazywałby pacjenta lekarzowi rodzinnemu ze szczegółowymi zaleceniami.

„To dobrze działało, ale z jakichś powodów NFZ uznał, że nie jest korzystne. W efekcie obecnie system praktycznie nie dostrzega problemu chorych z otępieniem, a dramatycznie przybiera on na znaczeniu” — mówi prof. Barcikowska-
-Kotowicz.