Kardioprotekcję należy rozpocząć zaraz po rozpoznaniu choroby wieńcowej

Leczeniu pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową przyświecają dwa niezmienne paradygmaty: poprawa rokowania, a więc przede wszystkim prewencja zawału serca, oraz zmniejszenie objawów klinicznych, które najczęściej manifestują się dławicą piersiową. Terapia obejmuje modyfikację stylu życia, kontrolę czynników ryzyka (palenie papierosów, dyslipidemia, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, brak aktywności fizycznej), farmakoterapię i rewaskularyzację wieńcową, jeśli jest to konieczne.

Postępowanie mające na celu zapobieganie zawałom serca i zgonom w przebiegu choroby wieńcowej koncentruje się na redukcji częstości występowania ostrych incydentów zakrzepowych i ograniczaniu rozwoju dysfunkcji lewej komory. Działania takie należy zalecić wszystkim chorym natychmiast po rozpoznaniu choroby wieńcowej, niezależnie od dolegliwości wieńcowych. Obejmują one interwencję farmakologiczną oraz modyfikację stylu życia i mają prowadzić do zmniejszenia progresji blaszek miażdżycowych i ich stabilizacji przez zmniejszanie odczynu zapalnego, a także zapobiegać zakrzepicy.