Dwugłos w sprawie likwidacji specjalizacji z chirurgii onkologicznej

Chirurgia onkologiczna jest jedną z ponad 20 specjalizacji lekarskich, które Ministerstwo Zdrowia planuje zlikwidować. Chirurdzy onkologiczni protestują przeciwko tym planom, twierdząc, że to przecież oni wytyczają ścieżkę leczenia i standardy opieki nad chorymi na nowotwory. Z kolei chirurdzy ogólni uważają, że nie ma znaczenia, kto zoperuje pacjenta — chirurg ogólny czy onkologiczny. Najważniejsze, żeby zrobił to dobrze. Kto ma rację?

Ograniczenie liczby specjalizacji, które można odbywać po stażu podyplomowym, przewiduje projekt nowelizacji ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty. Zgodnie z nim, w Polsce ma zostać wprowadzony podział na: specjalizacje (docelowo ma ich być 50), specjalizacje szczegółowe (podspecjalizacje) oraz umiejętności lekarskie. Te ostatnie będzie można zdobyć na podstawie szkoleń i egzaminów organizowanych przez Centrum Egzaminów Medycznych (CEM) lub w wyniku zewnętrznych egzaminów, np. renomowanych europejskich towarzystw naukowych, uznawanych przez CEM.

Chirurg z rozległą wiedzą o nowotworach

W Polsce jest około 800 chirurgów onkologów. Są to lekarze, którzy zdobyli swoje umiejętności najpierw w trakcie dwuletniej modułowej specjalizacji z chirurgii ogólnej, a następnie — czteroletniej modułowej specjalizacji z chirurgii onkologicznej. Swoją specjalizację odbywają na oddziałach chirurgii onkologicznej, głównie w szpitalach uniwersyteckich, centrach onkologii i instytutach naukowo-badawczych. W ramach programu specjalizacji poznają specyfikę leczenia onkologicznego, nie tylko w zakresie chirurgii, ale także radioterapii oraz onkologii klinicznej. Zapoznają się z dynamiką i charakterystyką rozwoju nowotworów. Obowiązujący obecnie program specjalizacji z chirurgii onkologicznej został opracowany w 2013 roku przez zespół ekspertów reprezentujących różne dziedziny onkologii.

Dr hab. n. med. Wojciech M. Wysocki, prezes Polskiego Towarzystwa Chirurgii Onkologicznej, nie wyobraża sobie chirurga zajmującego się leczeniem chorego na nowotwór bez głębokiej znajomości zasad postępowania skojarzonego, podstaw radioterapii czy leczenia ukierunkowanego molekularnie. Także bez znajomości postępowania chirurgicznego z regionalnymi węzłami chłonnymi. „A tego właśnie nauczamy w czasie wieloletniego szkolenia w chirurgii onkologicznej. Niezbędna, kluczowa dla chirurga onkologicznego jest także umiejętność codziennej, rutynowej i bardzo ścisłej współpracy z przedstawicielami innych medycznych specjalności onkologicznych” — tłumaczy dr hab. Wojciech Wysocki.

„Chirurg onkolog jest nie tylko „rzemieślnikiem”, ale i wyedukowanym specjalistą w zakresie leczenia skojarzonego nowotworów, w tym przedoperacyjnego, który ma umiejętność zindywidualizowania terapii wraz z innymi specjalistami w dziedzinie terapii nowotworów — onkologami klinicznymi i radioterapeutami. Tylko w obrębie szkolenia specjalizacyjnego z chirurgii onkologicznej takie wielospecjalistyczne szkolenie ma miejsce. Dzięki temu polscy chirurdzy onkolodzy spełniają kryteria zaleceń europejskich i amerykańskich towarzystw naukowych ESSO i SSO. Stąd specjalizacja z chirurgii onkologicznej ma głęboki sens” — dodaje prof. dr hab. n. med. Piotr Rutkowski, sekretarz Polskiego Towarzystwa Chirurgii Onkologicznej.

W dalszej części artykułu - opinie innych chirurgów onkologicznych i ogólnych:

• prof. dr. hab. n. med. Arkadiusza Jeziorskiego, konsultanta krajowego w dziedzinie chirurgii onkologicznej;
• prof. dr. hab. n. med. Grzegorza Wallnera,  konsultanta krajowego w dziedzinie chirurgii ogólnej;
• prof. dr. hab. n. med. Adama Dzikiego, sekretarza generalnego Towarzystwa Chirurgów Polskich.