Pacjenci powyżej 75. roku życia, stanowią niejednorodną grupę chorych. Są to zarówno osoby sprawne fizycznie i umysłowo, jak i obłożnie chore, często z zaawansowanym zespołem otępiennym, wymagający pełnej opieki. Powszechnie występujące dolegliwości związane z wiekiem to m.in. zaburzenia łaknienia, zanik tkanki mięśniowej, zaburzenia motoryki czy zaburzenia funkcji poznawczych. Osoby w wieku podeszłym chorujące na cukrzycę i jej powikłania mają przeważnie również liczne inne przewlekłe choroby i dolegliwości, w związku z czym przyjmują często wiele różnych farmaceutyków. Zjawisko polipragmazji jest w tej grupie powszechne. Wszystkie wymienione tu kwestie mają niekorzystny wpływ na prawidłową kontrolę glikemii i utrudniają właściwe leczenie.
Wprowadzenie na listę darmowych preparatów insulin analogowych zwiększa ich dostępność dla pacjentów, którzy do tej pory nie mogli sobie na nie pozwolić ze względów finansowych. Umożliwi to lepszą kontrolę glikemii u wybranych chorych, a tym samym ograniczenie liczby ostrych powikłań cukrzycy oraz poprawę komfortu życia tych pacjentów.
Insuliny analogowe będą na pewno korzystnym wyborem dla chorych z częstymi epizodami hipoglikemii, znacznymi wahaniami glikemii, z zaburzeniami łaknienia, brakiem apetytu — gdy nie wiemy, czy oraz ile chory spożyje pokarmu. Początek działania tych insulin szacuje się na 10-20 minut od momentu podania, a czas działania na 3 do 5 godzin. Pozwala to na łatwiejszą modyfikację leczenia, podawanie leku bezpośrednio przed posiłkiem (a w niektórych przypadkach w trakcie lub bezpośrednio po nim) oraz bardziej elastyczne dopasowanie do trybu życia pacjenta.
W mojej praktyce obserwuję dość znaczny odsetek chorych powyżej 75. roku życia, u których wprowadzenie do leczenia insulin analogowych z pewnością spowoduje poprawę kontroli glikemii i lepsze jej wyrównanie. Względy ekonomiczne stanowiły do tej pory istotną dla tego działania barierę. Często są to chorzy obciążeni kardiologicznie lub pulmonologicznie, u których konieczne jest stosowanie terapii nowymi doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi lub lekami wziewnymi. Oczywiście wiąże się to ze znacznymi wydatkami ze strony chorego i na nowoczesne leczenie cukrzycy często już go po prostu nie stać.
Zazwyczaj zmiany dokonuje się w stosunku 1:1, np. jeżeli chory stosował 8 j. insuliny ludzkiej, to należy podać 8 j. analogu insuliny. Następnie dawkę dostosowuje się w zależności od poziomu glikemii. Pamiętajmy też, że szybko działający analog insuliny należy podawać bezpośrednio przed posiłkiem lub w trakcie posiłku.
Jeżeli chodzi o analogi długo działające, podajemy je o tej samej godzinie co insulinę NPH, zamieniając również w stosunku 1:1. Jeżeli insulina NPH była podawana w dwóch dawkach, to zamieniając ją na analog długo działający zliczamy obie dawki, odejmujemy 20 proc. i podajemy raz dziennie.