Uczestników przydzielano albo do grupy intensywnego leczenia hipotensyjnego, którego celem było ciśnienie skurczowe poniżej 120 mm Hg, albo do leczenia z celem poniżej 140 mm Hg (wartości obecnie zalecanej). Terapię rozpoczynano od diuretyku tiazydopodobnego i/lub inhibitora układu renina-angiotensyna i/lub antagonisty wapnia. W grupach stosowano odpowiednio średnio 2,8 i 1,8 preparatów, uzyskując średnie wartości ciśnienia skurczowego odpowiednio 121,5 mm Hg i 134,6 mm Hg.

W grupie leczonej intensywnie, oprócz efektu hipotensyjnego, stwierdzono znaczącą redukcję pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego, do którego zaliczano zawał, inny OZW, udar, ostrą niewydolność serca i zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych (1,65 proc./rok vs 2,19 proc./rok). Również śmiertelność całkowita była w przypadku pacjentów leczonych agresywnie istotnie mniejsza (155 vs 210 zgonów).

A zatem wśród pacjentów z dużym ryzykiem sercowo-naczyniowym, ale bez cukrzycy, cel leczenia w postaci ciśnienia skurczowego poniżej 120 mm Hg, w porównaniu z celem w postaci ciśnienia poniżej 140 mm Hg, wiązał się z redukcją częstości zdarzeń sercowo-naczyniowych zakończonych i niezakończonych zgonem o 25 proc. oraz zgonów ze wszystkich przyczyn o 27 proc. W grupie leczonej intensywnie obserwowano znacząco większą częstość niektórych działań niepożądanych.

Wyniki badania SPRINT są zgodne z wcześniejszymi badaniami, takimi jak HOT, ACCORD czy CARDIO-Sis, które wskazywały na korzyści z obniżania ciśnienia tętniczego poniżej 130 mm Hg. Dane wskazujące na możliwość istnienia efektu „krzywej J”, czyli wzrostu ryzyka sercowo-naczyniowego przy wartościach ciśnienia skurczowego poniżej 120 mm Hg, pochodziły z prac, których celem nie było określenie optymalnej wartości ciśnienia tętniczego u pacjentów leczonych hipotensyjnie, a jedynie analiza zależności pomiędzy obserwowanym ciśnieniem a powikłaniami.

Choć osoby powyżej 75. r.ż. stanowiły 28 proc. uczestniczących w badaniu SPRINT, jego wyniki nie pozwalają na określenie optymalnej strategii postępowania z pacjentami w wieku podeszłym, gdyż korzyści obserwowane w tej grupie były co najmniej takie same jak u osób młodszych. Jednak, podobnie jak w badaniu HYVET, były to głównie osoby bez współistniejących schorzeń — jedynie 20 proc. miało wcześniejsze rozpoznanie choroby układu krążenia. Również nie byli to pacjenci ze współistniejącym zespołem kruchości (frailty syndrome).

Ze względu na pozytywne wyniki, badanie SPRINT przerwano 6 miesięcy przed planowanym terminem. Trudno w tej chwili powiedzieć, jak jego wyniki wpłyną na obowiązujące wytyczne, ale z pewnością tworzące je towarzystwa i eksperci nie pozostaną obojętni.